Weszła do swojego pokoju podkulając nogi pod brodę. Oparła głowę o kolana i zapłakała gorzko.
- Dupki. Nienawidzę ich.
Nakryła się kołdrą po calutką szyję płacząc deszczem łez.
- To zawsze tak boli...
Mruknęła.

Chłopak kończąc popisy muzyczne w swoim dormitorium udał się przeprosić obojga za swoje zachowanie wypijając po drodze kolejny łyk że swojej fiolki wszedł do dormitorium czarnych po czym popadł się gdzie dziewczyna się znajduje i wszedł do jej pokoju na jego szczęście Kaname też tam był nie musiał go szukać za tem wykorzystał też fakt że go nie dostrzegli i stanął w drzwiach

-No dobrze pogodze się z nim Tsukomi.
-A teraz mnie póść bo jeszcze pomyśli że  mu ciebie odbijam
lekko się rumieniłem
-I raczej daleko nie musze go szukać.
-Bo przyszedł też do twojego pokoju.
Wskazałem na stojącego doriana w drzwiach.

-Już dobrze wybaczam ci Dorian
Przytuliłem i uścisnołem dłoń przyjaciela na zgode.
odsuwając się na trochę od niego bo byłem odrobinke głodny.

-Już dobrze Tsukomi.
-Wybaczyłem Dorianowi.
stałem trochę w końcie ociuponke dalej od nich.
gdyż byłem ociupinke głodny a nie chciałem ich gryźć.

- Dorian, a co z nami?
Odważyłam sie zapytać. Mimo wszystko, to ja zawiniłam, więc najlepiej jakbym się odezwała.
- Czy teraz chodzisz na randki ze swoją ukochaną gitarą?

Spojrzał na nią przenikliwie po czym rzucił pustą fiolką pod jej stopy patrząc na nią tak jak na początku bez emocji bez życia praktycznie
-Sam nie wiem na razie chce nic nie czuć ból jest za silny ballady napisane ,księga otwarta, rozdział zamknięty, nie wiem nic o miłości tyle na razie wiem
Patrzył na ma nią po czym westchnął po czym zerknął na przyjaciela
-wybacz mi nie chciałem

-Czy nie mogliście się nie ranić.
-Dobrze wiecie że nie piłem krwi.
Oczy przeszły mi z mojego naturalnego koloru oczu w czerwień.
-Próbowałem się powstrzymać.
wyjołem z nogi Tsukomi pozostałe kawałki szkła i przemyłem stopy Tsukomi i szybko opatrzyłem jej rany na stopie. Walcząc z głodem by jej czy Doriana nie ugryść.
po chwili również podeszłem do Doriana wyjmując mu szkło z policzk i przemyłem jego rane na policzku.

- Nie dałam ci wyboru?!
Wrzasnęłam. Byłam zdenerwowana do krwi i kości.
- To ty nie dałeś sobie wyboru! Właśnie zabiłeś cząstkę mnie!
Przemieniła się w wilka.
- Sam tego chciałeś...
Zastanawiałam się co dopowiedzieć.
- Potworze, cholerny mieszańcu....
Splunęłam mu pod nogi
- Kupo gówna.
I na tym skończyłam swoją wypowiedź.

Również on wściekł się dość mocno ręka zajęła się łuskami tak jak większość jego ciała zamachnął się żeby wymierzyć cios lecz zatrzymał swoją akcje i zacisnął zęby jak i pięści widać że go to dotknęło chodź rzekomo nic nie czół
-więc tylko tym dla Ciebie byłem tak potworem? kupą gowna?
spojrzał na Kaname
-nie tu nie chodzi o Ciebie czy Tsukomi a o mnie nie wiem czym jestem znaczy nie wiedziałem do teraz
Zerknął ponownie na Tsukomi po czym łuski zniknęly tak szybko jak się pojawiły
-od zawsze byłem potworem śmieciem dla rodziców też
Spojrzał w podłogę po czym włosy zakryly mu twarz żeby żaden z zgromadzonych nie widział jego łez które spadały na podłogę dość szybko jedną po drugiej wspomnienia bólu dzieciństwa i tego obecnego nałoży się na siebie przez co uczucia jakie odczuwał a myśli kierowały się ku śmierci ból samotność.

Przesadziła, wiedziała o tym. Nie chciała go zranić umyślnie, nie w ten sposób. Nie myślała tak o nim. Tutaj rządziły emocje.
- Ja niechciałam...
Ponownie zmieniła się w człowieka, przybierając normalną postać.
- Ale może lepiej, żebym nic nie mówiła. Znajdź sobie kogoś lepszego ode mnie.
Usiadła na kanapie.
- Wiedz, że nie chciałam cię zranić, nie w ten sposób. Zależało mi i przez te uczucie zdrady wyładowałam złość na tobie.Ja...
Głos się jej załamał.
- Bardzo cię przepraszam.

-Um to ja może zostawie was samych.
spojrzałem na przyjaciół.
-A ja udam się na polowanie o ile jestem w stanie ruszyć do lasu.

Uśmiechnął się szeroko po czym spojrzał na przyjaciela i ponownie na nią
-Już moja Pani tylko poczekajmy chwilę niech Kaname usa się na polowanie chyba że Ci pomóc
spojrzał na przyjaciela
-a jak tam radio chce być DJ i będziemy mogli się tam zamykać

- Dorian!
Krzyknęła i rzuciła się na niego, jak wściekła kotka, mimo iż nie była zła. Oparła się nad nad nim rękoma, a on leżał pod nią. Jako, że miała koszulkę z dużym dekoltem i się nad nim nachyliła, było widać co nieco, ale nie o tym teraz mowa. Pocałowała go namiętne w usta nachylając się nad nim.
- Przepraszam cię, nie chciałam cię zranić, naprawdę. Po stokroć przepraszam, wcale tak nie myślę!
Powiedziała, nadal nad nim wisząc. Czuła się komfortowo, ponieważ to nie ona leżała pod nim.

- Ja też cię kocham, misiek
Objęłam go łapkami czule całując w nosek.
- Mam nadzieję, że wybaczasz mi.
Powiedziałam. Rozpięłam delikatnie jego koszulę i pocałowałam go w klatkę piersiową, pełną malutkich blizn.
- Mam nadzieję, że masz więcej takich uroczych blizn.